Diligite iustitiam, qui iudicatis terram. Sentite de Domino in bonitate, et in simplicitate cordis quærite illum:
Dixerunt enim cogitantes apud se non recte: Exiguum, et cum tædio est tempus vitæ nostræ, et non est refrigerium in fine hominis, et non est qui agnitus sit reversus ab inferis:
Iustorum autem animæ in manu Dei sunt, et non tangent illos tormentum mortis.
O quam pulchra est casta generatio cum claritate: immortalis est enim memoria illius: quoniam et apud Deum nota est, et apud homines.
Tunc stabunt iusti in magna constantia adversus eos, qui se angustiaverunt, et qui abstulerunt labores eorum.
Melior est sapientia quam vires: et vir prudens quam fortis.
Sum quidem et ego mortalis homo, similis omnibus, et ex genere terreni illius, qui prior factus est, et in ventre matris figuratus sum caro,
Attingit ergo a fine usque ad finem fortiter, et disponit omnia suaviter.
Deus patrum meorum, et Domine misericordiæ, qui fecisti omnia verbo tuo,
Hæc illum, qui primus formatus est a Deo patre orbis terrarum, cum solus esset creatus, custodivit,
Direxit opera eorum in manibus prophetæ sancti.
O quam bonus, et suavis est Domine spiritus tuus in omnibus!
Vani autem sunt omnes homines, in quibus non subest scientia Dei: et de his, quæ videntur bona, non potuerunt intelligere eum, qui est, neque operibus attendentes agnoverunt quis esset artifex:
Iterum alius navigare cogitans, et per feros fluctus iter facere incipiens, ligno portante se, fragilius lignum invocat.
Tu autem Deus noster, suavis et verus es, patiens, et in misericordia disponens omnia.
Propter hæc, et per his similia passi sunt digne tormenta, et per multitudinem bestiarum exterminati sunt.
Magna sunt enim iudicia tua Domine, et inenarrabilia verba tua: propter hoc indisciplinatæ animæ erraverunt.
Sanctis autem tuis maxima erat lux, et horum quidem vocem audiebant, sed figuram non videbant. Et quia non et ipsi eadem passi erant, magnificabant te:
Impiis autem usque in novissimum sine misericordia ira supervenit. Præsciebat enim et futura illorum: